The Rightfulness of Real Science in the Qur'an (A Critique of the Theory of the Rightfulness of Apparent Science in the Qur'an)

Document Type : Original Article

Author

Director of Quran and Science Department, Al-Mustafa International University

Abstract

The expansion of empirical sciences and the revelation of some apparent conflicts between the propositions of these sciences and the Holy Qur'an led to various reactions from Muslim and non-Muslim thinkers. Some, considering these conflicts to be real, fabricated examples and evidence for this assumption and used it as a pretext to attack the sacredness of the Holy Qur'an. Some, accepting this view, tried to defend the sacredness of the Qur'an by proposing premises such as the non-scientific nature of the Holy Qur'an, the conventionality of the language of the Qur'an, the truthfulness of what the audience of the era of its revelation considered true in their apparent view of nature, and as a result, accepting the legitimacy of apparent science in the Qur'an. They tried to document them without paying attention to the consequences of accepting these alleged premises. A critical analysis of this view shows its many shortcomings; because the rightfulness of the Qur'an and the absence of falsehood in it, as well as the guidance, immortality, and wisdom of this divine text, require that the issues raised in it, whether in the field of human or natural sciences, be completely true and reflect the realities of existence; unless an indication such as the allegory or polemic nature of a verse indicates that God Almighty did not intend to present reality in that particular verse.

Keywords


  1. قرآن کریم (1384ش). ترجمهٔ گروهی زیر نظر محمدعلی رضایی اصفهانی. قم: دارالذکر.
  2. ابن حجر العسقلانی، أحمد بن علی (1390ق). لسان المیزان. لبنان: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.
  3. ابن فارس، احمد (1420ق). معجم مقاییس اللغه. بیروت: دارالکتب اسلامیه.
  4. ابن کثیر، اسماعیل بن عمر (1419ق). تفسیر القرآن العظیم. بیروت: دارالکتب العلمیه.
  5. ابوحجر، احمد عمر (1991م). التفسیر العلمی للقرآن فی المیزان. بیروت: نشر دارقتیبه.
  6. ایازی، محمدعلی (1373ش). المفسرون حیاتهم و منهجهم. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
  7. باربور، ایان‌ (1362ش). علم‌ و دین‌. ترجمه‌ بهاء الدین خرمشاهی‌. تهران: نشر دانشگاهی
  8. پترسون، مایکل و دیگران (۱۳۷۶ش). عقل واعتقاد دینی‌(ترجمهٔ احمد نراقی و ابراهیم سلطانی). تهران: طرح نو.
  9. حکیمی. محمدرضا (1400 ش). دانش مسلمین. قم: دلیل ما.
  10. فراهیدی، خلیل بن احمد (1410ق). کتاب العین. قم: هجرت.
  11. الخولی، امین (1961 م). مناهج التجدید فی النحو و البلاغه و التفسیر و الادب. بیروت: دارالمعرفه.
  12. دعاس، حمیدان قاسم (1425ق). اعراب القرآن الکریم. دمشق: دارالمنیر.
  13. دورانت، ویلیام جیمز (1367ش). تاریخ تمدن. تهران:‌انتشارات علمی و فرهنگی.
  14. دیکسون، رابرت تی (1382ش). نجوم دینامیکی‌(ترجمهٔ احمد خواجه‌نصیر طوسی). تهران: نشر دانشگاهی.
  15. ذهبی. محمدحسین (1396م). التفسیر و المفسرون. قم: دارالکتب الحدیثة.
  16. راغب اصفهانی، حسین بن محمد (1426ق). مفردات ألفاظ القرآن. قم: ذوی‌القربی.
  17. رضایی اصفهانی، محمدعلی (1390 ش). تعامل قرآن و علوم. قم: آثار دانشوران.
  18. رومی، فهد بن عبدالرحمن (1418 ق). اتجاهات التفسیر فی القرن الرابع عشر. بیروت: موسسه الرساله.
  19. زمخشری، محمود بن عمر (1407ق). الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل. بیروت: دارالکتب العربی.
  20. سیدز، مایکل، ا. (1384ش). اساس ستاره شناسی‌(ترجمهٔ محمد تقی عدالتی). مشهد: دانشگاه امام رضاD.
  21. سیوطی. عبدالرحمن بن ابی بکر (1404ق). الدر المنثور فی تفسیر بالماثور. قم: کتابخانه آیت الله مرعشی.
  22. شاطبی، ابراهیم بن موسی (1417ق). الموافقات. بیروت: دار ابن قیم.
  23. شوالیه، ژان ژاک (1373ش). آثار بزرگ سیاسی از ماکیاولی تا هیتلر. تهران: مرکز نشر دانشگاهی.
  24. صاحب بن عباد، اسماعیل بن عباد (1414ق). المحیط فی اللغه. بیروت: عالم الکتاب.
  25. طبرسی، فضل بن حسن (1372ش). مجمع البیان فی تفسیر القرآن. تهران: ناصر خسرو.
  26. طبری، ابوجعفر محمد بن جریر (1406ق). جامع‌البیان فی تفسیر القرآن. بیروت: دارالمعرفه.
  27. طوسی، محمد بن حسن (1409ق). التبیان فی تفسیر القرآن. بیروت: دارالاحیاء التراث العربی.
  28. عبده، محمد، (بی‌تا ). تفسیر القرآن الکریم (عم جزء). قم: ادب حوزه.
  29. عدالتی، تقی و فرخی (1385ش). حسن. اصول و مبانی جغرافیای ریاضی. مشهد: آستان قدس رضوی.
  30. فخرالدین رازی، محمد بن عمر (1420ق). مفاتیح الغیب. بیروت: داراحیاء التراث العربی.
  31. فیض کاشانی، مولی محسن محمد (1418ش). الاصفی فی تفسیر القرآن. قم: دفتر تبلیغات اسلامی.
  32. قرطبی، محمد بن احمد (1364 ش). الجامع لاحکام القرآن. تهران: ناصر خسرو.
  33. کلینی، محمد بن یعقوب (1407ق). الکافی. تهران: دار الکتب الإسلامیة.
  34. کوستلر، آرتور (1391ش). خوابگردها (ترجمهٔ منوچهر روحانی). تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی.
  35. ماکیاولی، نیکولو (1375ش). شهریار (ترجمهٔ داریوش آشوری). تهران: نشر مرکز.
  36. مجلسی، محمدباقر (1362ش). بحارالانوار . تهران: دارالکتب الاسلامیه.
  37. محتسب، عبدالسلام عبدالمجید (1402ق). اتجاهات التفسیر فی العصر الراهن. اردن: النهضة الاسلامیة.
  38. مسترحمی، سید عیسی (1378ش). قرآن و کیهان شناسی. قم: پژوهش‌های تفسیر و علوم قرآن.
  39. مسترحمی، سید عیسی (1397ش). «تحلیل رابطه شهاب در قرآن و دانش اخترفیزیک». دوفصلنامه مطالعات قرآن و علوم. ش4.
  40. معرفت، محمدهادی (1418ق). التفسیر و المفسرون فی ثوبه القشیب. مشهد: الجامعة الرضویة للعلوم الإسلامیة.
  41. مور و دیگران (1384ش). جنین شناسی کاربردی انسان (ترجمهٔ علیرضا فاضل و دیگران). مشهد: دانشگاه علوم پزشکی مشهد.
  42. نجفی سبزواری، محمد بن حبیب‌الله، (1419ق) ارشاد الاذهان الی تفسیر القرآن. بیروت: دارالتعارف للمطبوعات.
  43. نحاس، ابوجعفر احمد بن محمد، (1421ق) اعراب القرآن. تهران: دارالکتب العلمیه.
  44. نکونام، جعفر (1392ش). «حقانیت علم ظاهری در قرآن». مجموعه‌مقالات نخستین کنگره بین‌المللی قرآن کریم. مشهد: دانشگاه آزاد اسلامی.
  45. نکونام، جعفر (1387ش). «تفسیر آیه افاق و انفس در بستر تاریخی». پژوهشنامۀ قرآن و حدیث . شمارۀ پنجم.
  46. ویلیامز، آی. پی (1378ش). منشأ سیارات‌ (ترجمهٔ  تاج‌الدین بنی هاشم و ایرج ملک‌پور). تهران: مرکز نشر دانشگاهی.
  47. هندی، سرسید احمد خان (1998م). تفسیر القرآن وهو الهدی والفرقان. لاهور: الکریم مارکت.
  48. sarton، (۱۹۲۷) Introduction to the History of science .Baltimore: carnegie Institution of Washington.
  49. http://nekoonam.parsiblog.com/Posts/(تاریخ دسترسی5/1/1404)